واسه کسی که نمیاد

معلم خوبي برايم بودي

hadis-e-entezar — Mon, 10 Nov 2008 15:55:18 GMT

علي تو مال من نشدي اما ازت خيلي چيزها ياد گرفتم:

ياد گرفتم تحت هيچ شرايطي نبايد راست بگم. چون با حرف راست خيلي چيزها رو از دست ميدم.

ياد گرفتم هيچ كس ارزش شكسته شدن غرورمو نداره. حتي اگه غرورشو برام زير پاهاش له كرده باشه.

ياد گرفتم اگه كسي دوستم داشت ولي من به زور باهاش موندم بايد بهش خيانت كنم تا بهش وابسته نشم.

ياد گرفتم گريه هاي هيچ كس رو باور نكنم. حتي اگه با گريه هاش بهم التماس مي كرد.

ياد گرفتم به كسي كه واقعا دوستم داره تهمت بزنم تا بفهمه كه من دوستش ندارم.

ياد گرفتم هر روز تو گوش كسي كه دوستم داره دم از عاشقي بزنم اما خودم هرگز عاشق نشم..........

انشا

hadis-e-entezar — Tue, 09 Sep 2008 11:08:22 GMT

علی اینی که الان برات می نویسم رو ترم قبل توی دانشگاه تو کلاسمون به عنوان انشا خوندم. راستش به عنوان بهترین نوشته هفته هم انتخاب شد. یعنی باید میشد. چون مخاطبش تویی. چون برای تو نوشتم. حالا می خوام خودت هم اونو بخونی.

موضوع انشا این بود: دوست داری توی برف پایت را جای پای کی بگذاری؟

دلم خیلی برات تنگ شده. برای خودت. برای چشمهات. برای دستهات. و از همه مهمتر برای دل دریائیت. هیچ راهی برای دیدن دوباره ات ندارم.

یادته قرار بود با هم به اوج بریم؟ به بالاترین جایی که میشناسیم؟ می خواستیم از همه جلو بزنیم. اما حالا... حالا تو رفتی و من تنها موندم.

وسط راه درست توی کمرکش کوه دستمو رها کردی. نمی دونم کجا باید برم. گم شدم. نمی دونم چی کار باید بکنم. تو حتی صدام هم نمی کنی که از روی صدات راه رو پیدا کنم. خیلی سخته که توی یه جای غریبه تنها بمونی.

حالا فقط منتظرم. منتظر خدا که با مهربونیش کمکم کنه. فقط ازش یه چیزی می خوام. اینکه تنها به وسیله تو راه رو نشونم بده. نمی خوام دست کس دیگه ای رو بگیرم. اگر هم قرار نیست دستت رو به طرفم دراز کنی دلم می خواد برف بیاد. خیلی زیاد. اونقدر که همه جا از سیاهی پاک سفید بشه.

می خوام توی برف جای پاتو پیدا کنم. شاید اینجوری به آرزوم هم برسم. آخه دوست دارم توی زندگیم تو جلو بری و من پشت سرت بیام. دوست دارم همیشه پامو جای پای تو بذارم...

تویی که همه زندگی منی... تویی که همه وجودمی... تویی که عشق رو یادم دادی... تویی که بدون کمک تو می میرم...

می خوام جای پاهاتو دنبال کنم تا به اوج برسم. به نهایت خوبی. به جایی که قرار بود با هم بریم اما تو تنهایی رو به بودن با من ترجیح دادی. شاید اونجا بتونم ببینمت... شاید اگر مثل تو خوب بشم مثل تو پاک بشم بتونم ببینمت... چون دلم خیلی برات تنگ شده...

برای پسر مهربان تیر

hadis-e-entezar — Sun, 13 Jul 2008 12:09:18 GMT

سلام علی.

لمس آمدنت و عطر خوشبوی تولدت مبارک.

همه می دانند وقتی تو باشی من زیاد با کسی حرف نمی زنم. اما حالا که نیستی... حیف که بلد نیستم جلوی اشکهایم را بگیرم. راستی چرا همه علی ها زیبایند جذاب و صاحب چشمانیند که موج سنگینی از یک نغمه بهاری شاد قسمتی از آن را دوست داشتنی تر کرده؟

علی مثل من نباش. یعنی خوشحالم که نیستی. بگذار همه فکر کنند مغروری تا شکستنی. من تمام عاشقانه هایت را جدی گرفتم اما تو هیچ وقت عاشقانه های هیچ کس را جدی نگیر. خدا نکند تجربه کنی. درد بدیست. شهر به شهر و خانه به خانه هم درپی درمانش بگردی و هرچه بیشتر بگردی کمتر می یابی.

علی سردردهایم دیگر قطع نمی شوند. دردم که بیشتر می شود برایت بیشتر دعا می کنم. می گویند دعای مریض ها مستجاب می شود.

علی دیوانگی ام سرریز شده. ازبس عاشق و معشوقهای واقعی و غیرواقعی از کنارم با تمسخر گذشتند و من از عشق تنها باران و رویا و چند تکه دست نوشته و تویی را در قلبم دارم که فقط برای آرزوهایمی. مردم ازبس همه بی دلیل لذت روزهای طولانی عاشقیشان را به رخ دردهای نهفته بی قراری ام کشیدند.

علی من همان چند دانه عکس و تنها نامه ات را قاب گرفتم و با تنها دو یادگاری ات داخل کلبه شیشه ای گوشه اطاقم گذاشتم.

علی دیوانه های این مدلی مثل من را کجا درمان می کنند؟.... نه پشیمان شدم. نمی خواهم درمان شوم. می خواهم تا آخر عمر همیشه همینطور دیوانه تو بمانم.

امروز روز مقدسی ست. چون تولد توست. آرزو می کنم بهترینهای دنیا هرچه که هست مال تو باشد.

معلممان می گفت علی نام یک فرشته است. پس علی فرشته باش و فرشته بمان. مثل اسمت. همین.

سومین سال آشنایی اما غمگین.........

hadis-e-entezar — Sat, 05 Jul 2008 09:34:34 GMT

پارسال این موقع خوب می دونستم چی می خوام بنویسم. می دونستم چی می خوام بهت بگم. چون تو بودی. اما الآن نمی دونم. چون مثل اکثر وقتها تو نیستی.

۳سال پیش تو همچین روزی قدم به زندگیم و سرنوشتم گذاشتی. اومدی تا من عشق رو احساس کنم. عاشق بشم و دل ببندم.

هنوز حرفهای روز اولمون پشت این صفحه شیشه ای مانیتور بدون هیچ کم و کاستی توی ذهنم مرور میشه.

دیگه اون حرفهایی که زدیم برای تو معنی نداره. دیگه قولهایی که دادی یادت نمیاد. اما من خوب یادمه که با تمام وجودم با همه پاکی سنم بهت قول دادم و رو حرفهات که حس می کردم مردونه است حساب کردم و بهت دل بستم. تورو با همه صداقتم توی قلبم راه دادم. تو همه دنیام شدی. همه زندگیم شدی. همه کسم شدی. هنوزم همه دنیامی. هنوزم همه کسمی. جز تو کسی رو نمی خوام.

اما تو این عشق رو نمی فهمی. تو نمی دونی وقتی قسم می خورم که حاضرم برات بمیرم یعنی چی. از اول هم نخواستی عشقم رو باور کنی. حتی خودم رو هم باور نکردی.

نمی دونم چرا خدا این عشق رو توی دلم انداخت اما اینو خوب می دونم که در هیچ شرایطی و با وجود هیچ کسی حاضر نیستم عشق دوران پاکیم رو فراموش کنم. حاضر نیستم جای تورو توی قلبم به هیچ کسی بدم. مطمئن باش من جز تو کسی رو نمی خوام.

علی من. می دونم دیگه ازم متنفری البته بی دلیل پس سومین سالگرد آشناییمون رو به تو تسلیت و به خودم تبریک می گم.

تا ابد دوستت خواهم داشت.

فقط برای تو

hadis-e-entezar — Thu, 12 Jun 2008 12:34:18 GMT

خیلی وقت است که دیگر هیچ چیز برایت ننوشته ام. اما خیال نکن که یک لحظه هم از ذهنم جدا می شوی. نه همیشه جایت در قلب من است و هیچ وقت هم از تو دوری نمی کنم.

آنقدر به تو می اندیشم که نزدیک است جمجمه ام ترک بردارد.

چشمم به راه توست. قلبم به یاد توست. گوشم همه جا را طی می کند تا طنین دلمواز تو را بشنود. پلکم به امید دیدن تو باز و بسته می شود.

مشامم به دنبال عطر دلنشین توست. از صدها فرسخ هم عطر تو را خوب می شناسد.

زبانم بالا و پایین می رود تا اسم زیبای تو را بیاورد. دستانم منتظر دستان گرم توست تا آنها را از سرمایی نزدیک به مرگ نجات دهی.

پاهایم به سویت می دود و هیچ وقت خسته نمی شوند.

خون سرخم با زمزمه موسیقی وار تو در رگهایم حرکت می کند.

انگشتانم برای تو می نویسند. فقط برای تو.

تویی که حتی به این فکر نکرده ای که مسافری تک و تنها عمرش را در کنار جاده می گذراند تا اگر... اگر تو آمدی تنهایی اش را بشکنی و همواره با او باشی.

فریادم به جایی نمی رسد. و می دانم که هرگز هم نخواهد رسید. می خواهم لااقل تو به فریادم برسی.

آری فقط تو را می خواهم.

درد دل

hadis-e-entezar — Sun, 02 Mar 2008 15:20:41 GMT

به حال انسانهای زمان ما باید گریست. به حال دنیایی که می تازد و می جنگد و خراب می کند.

صداقت٬خوبی و مهربانی در عصر من پشیزی نمی ارزد. کسی برای قلب پر از صداقت تره هم خورد نمی کند. من مانده ام میان این همه نامردی....

روزگاری دور قاصدکم می دانست باید حرف دل مرا به او برساند. و حال که تمام ناگفته هایم را شنیده رفته تا از او خبر بیاورد. اما هنوز بازنگشته.

می دانم که قاصدکم دیگر بازنمی گردد. احتمال بازگشتش هم هست اما خبری تازه نخواهد داشت. اگر هم خبری داشته باشد خبری است دردناکتر از همیشه.

چه روزگار بد و نا آشناییست.... چه دنیای حقیریست....

آهای همه بدانید همه گوش کنید: او می دانست که من چقدر دوستش دارم. من نیز هزاران بار به او گفته بودم که هیچ کس به اندازه من وجود او را عاشقانه دوست ندارد. او ایمان داشت به عشق پاک دخترکی معصوم که همه مشکلات این راه سخت را با خیال او سرکرده بود و زیر بار همه سختی ها حتی خیانت هم سر خم نکرد. و حتی ذره ای از عشقش کم نشد چه برسد به اینکه به تنفر تبدیل شود.

من نیز به خودم ایمان داشتم. به بخشش خودم و از اینکه او را بخشیده بودم ذره ای پشیمان نبودم و نیستم.

به قلب او٬ به احساس او٬ به پاکی او نیز ایمان داشتم. اشتباه نکرده بودم. او همان قلبی بود که من در ۱۹ سالگی عاشقش شده بودم. اما چه شد که به اینجا رسید نمی دانم....

کدام اتفاق آنچه را که ما در طی این چند سال ساخته بودیم را نابود کرد؟ همه چیز فقط و فقط با چند باد کوچک از هم پاشید. صحبت از طوفان نیست. اصلا از طوفان نمی گویم.

باور نمی کنم حالا در این لحظه روی خرابه های عشقی ایستاده ام که نسیمی آن را درهم ریخت.

نشسته ام در سیاهی این شب تیره٬ نشسته ام و می نویسم..... به دور می نگرم...... دوری که می آید و می رود............ اما و اما............ کاش و کاش................

و چه می کند این نقطه چین های آخر هر جمله که........

سرو بلند بسکتبال ایران پرکشید

hadis-e-entezar — Tue, 08 Jan 2008 12:25:18 GMT

زندگی عرصه یکتای هنرمندی ماست.

هرکسی نغمه خود خواند و از صحنه رود.

صحنه پیوسته به جاست...

خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد......

وقتی خبر فوت آیدین و از اخبار شنیدم اونقدر شوکه شدم که نمیتونستم از جام تکون بخورم. توی این مدت هم فقط خدا میدونه چقدر براش گریه کردم. بچه ها برای شادی روح عزیزترین بسکتبالیست ایران آیدین نیکخواه بهرامی صلوات بفرستید.

خیلی ساده

hadis-e-entezar — Tue, 06 Nov 2007 08:34:18 GMT

دیگر به خلوت لحظه هایم عاشقانه قدم نمی گذاری.

دیگر آمدنت در خیالم آنقدر گنگ است که نمی بینمت.

سنگینی نگاهت را مدتهاست که حس نکرده ام.

من مبهوت مانده ام که چگونه این همه زمان را صبورانه گذرانده ام؟

من نگاه ملتمسم را در این واژه ها پر کرده ام که شاید...

دیگر زبانم از گفتن جملات هراسیده است. و دستهایم بیش از هر زمان دیگر نام تو را قلم می زنند.

و در این سایه سار خیال با زیباترین رنگها چشمانت را به تصویر می کشم.

تا به حال نوشته بودم؟

به گمانم نه.

پس این بار برایت می نویسم که گاه چنان آشفته و گنگ می شوم که تردید در باورهایم ریشه می دواند.

اما باز هم در آخرین لحظه تکرار می کنم که حتی اگر چشمانت بیگانه بنگرند می خوانمت هنوز.

حتی اگر دستانت مرا جستجو نکنند.

هیچ بارانی قادر نخواهد بود تو را از کوچه اندیشه هایم بشوید.

و اینها برای یک عمر شیدایی کردن کافیست.

به گمانم در پشت این کلمات می خواستم بگویم که:

دلتنگت شده ام. به همین سادگی.

قیصر غزل هم رفت

hadis-e-entezar — Tue, 06 Nov 2007 08:17:18 GMT

ناگهان خبر !

قیصر غزل

رفت آسمان. رفت آسمان.

ناگهان چه زود

رفت و پر گشود.

باز هم خبر !

ای زمینیان

باز التهاب.

باز اضطراب.

خاطرات پاک آن روزها .....

hadis-e-entezar — Sat, 22 Sep 2007 12:43:18 GMT

اولین روز دبستان بازگرد. کودکی ها شاد و خندان بازگرد.

بازگرد ای خاطرات کودکی. بر سوار اسبهای چوبکی.

درسهای سال اول ساده بود. آب را بابا به سارا داده بود.

درس پند آموز روباه و خروس. روبه مکار و دزد چاپلوس.

روز میهمانی کوکب خانم است. سفره پر ز بوی نان گندم است.

کاکلی گنجشککی باهوش بود. فیل نادانی برایش موش بود.

باوجود سوز و سرمای شدید. ریزعلی پیراهن از تن می درید.

تا درون نیمکت جا می شدیم. ما پر از تصمیم کبری می شدیم.

پاکن هایی ز پاکی داشتیم. یک تراش سرخ لاکی داشتیم.

کیفمان چفتی به رنگ زرد داشت. دوشمان از حلقه هایش درد داشت.

گرمی دستانمان از آه بود. برگ دفترها به رنگ کاه بود.

مانده در گوشم صدایی چون تگرگ. خش خش جاروی بابا روی برگ.

همکلاسی های من یادم کنید. بازهم در کوچه فریادم کنید.

کاش هرگز زنگ تفریحی نبود. جمع بودن بود و تفریقی نبود.

کاش می شد باز کوچک می شدیم. لااقل یک روز کودک می شدیم.

یاد آن آموزگار ساده پوش. یاد آن گچها که بودش روی دوش.

ای معلم نام و هم یادت بخیر. یاد درس آب و بابایت بخیر.

ای دبستانی ترین احساس من. بازگرد این مشقها را خط بزن.